dışarda yağmur yağıyordu

odası nemli ve soğuktu

yalnızdı, titriyordu.

kendini hazırlamıştı aslında

peki şimdi neden korkuyordu?

o’nun artık kaybedecek birşeyi yoktu ki.

düşündü,

hayatında hiç mutlu olmuş muydu

hatırlayamadı

sanki bir sis bulutu herşeyi örtmüştü

hayat ne kadar garipti

o’na “sensiz yaşayamam” demişti

şimdi ise asla geri gelmeyecekti bilyordu

gelse de zaten afrketmezdi ki

o artık bu lanet hayattan hiçbir şey beklemiyordu

hayatı boyunca hep yalnızdı,

gülüşünde bile hüzün vardı.

şimdi, terkedilmiş bir sahilde

dalgaların sildiği bir yazıydı adı.

yorgun kalbi yavaşladı

dışarda yağmur yağıyordu,

odası nemli ve soğuktu,

yalnızdı, titriyordu

karanlığa alışmak için gözlerini yumdu.