🏠 Kayıt Ol
Kayıt Ol
🏠 Anasayfa ⊞ Dashboard 📰 Haberler
🎵 Şarkı Havuzu 🎧 Playlist Dinle 🤝 Playlist Kulübü 🏆 Top Liste 📻 Radyo 🎼 Güfte 🎸 Akorlar 📋 Repertuvarım
🏟 Meydan 🎧 Birlikte Dinle 🎤 Lansmanlar 💘 Eşleş 📋 İlan Panosu 📸 Instagram Kampanyası 💬 Mesajlar
🔍 Ara 🎓 Eğitim ❓ SSS
🎯 Hangisi? Düellosu 🎮 Neon Beat 🎸 Akort Cihazı
📻 Radyo
← Haberlere Dön 📰 Köşe Yazısı
SATÜRN: KENDİ ÇOCUKLARINI YİYEN TANRI VE ZAMANA YENİLEN İKTİDAR
03 Nov 2026 · @Ullamerves · Söz yazarı /besteci
👁 147 🤍 1

Merhaba sevgili okurlar,

Yine yeni bir merakla karşınızdayım. Beni yakın çevremden tanıyanlar mitolojiye duyduğum ilgiyi, hatta biraz da hayranlığımı bilir. Eski uygarlıkların tanrıları, tuhaf kehanetleri, bitmek bilmeyen iktidar mücadeleleri ve binlerce yıl öncesinden günümüze ulaşan hikâyeleri benim için her zaman ayrı bir dünyanın kapısını aralamıştır.

Bazen bir mitolojik hikâyeyi okurken kendimi yalnızca geçmişte yaşanmış bir efsaneyi incelerken bulmuyorum. Aksine, bugünün insanına, ilişkilerine, korkularına ve bitmeyen güç mücadelelerine dair pek çok şey görüyorum.

İşte bugün de böyle bir hikâyenin peşindeyiz.

Üstelik öyle sıradan bir hikâye değil. Kendi çocuklarını yiyen bir tanrının, geleceğini kaybetme korkusuyla verdiği akıl almaz kararın hikâyesi…

Hazırsanız, zamanın karanlık yüzüne doğru biraz yol alalım.

Bir kehanet ve bitmeyen bir korku

Roma mitolojisinde Satürn, Yunan mitolojisindeki Kronos ile özdeşleştirilir. Zaman, bereket ve eski dünyanın hâkimiyetiyle ilişkilendirilen bu tanrının hikâyesi, aslında iktidar korkusunun trajedisidir.

Her şey bir kehanetle başlar.

Kronos, babası Uranüs'ü devirerek evrenin yönetimini ele geçirmiştir. Ancak ona, kendi çocuklarından birinin günün birinde tahtını elinden alacağı söylenir.

Bir zamanlar babasını deviren Kronos, şimdi kendi çocuklarından korkmaktadır.

Ve korku, bir tanrının bile aklını esir alabilir.

Eşi Rhea her çocuk doğurduğunda Kronos, bebeği hiç düşünmeden yutar. Hestia, Demeter, Hera, Hades ve Poseidon… Beş çocuk, babalarının bedeninde esir kalır.

Düşünsenize…

Bir baba, kendi geleceğini temsil eden çocuklarını, geleceğinde kendisine yer kalmayacağı korkusuyla yok etmeye çalışıyor.

Oysa insanın en büyük yanılgılarından biri de tam burada saklıdır: Geleceği kontrol edebileceğine inanmak.

Rhea, altıncı çocuğunu dünyaya getirdiğinde bu kadere boyun eğmez. Zeus’u gizlice Girit’e götürür ve Kronos’a kundak bezlerine sarılmış bir taş verir. Kronos, kendi korkusunun peşinde, taşı da yutar.

Ancak bu kez kader kandırılmıştır.

Zeus büyür, babasına karşı gelir ve kardeşlerini kurtarır. Ardından başlayan Titanlar Savaşı, Kronos’un hükümdarlığını sona erdirir.

Böylece kendi çocuklarını yutarak geleceğini güvenceye almaya çalışan tanrı, sonunda kendi geleceğini kaybeder.

Peki, bu hikâyeyi bugün hâlâ neden hatırlıyoruz?

Çünkü Satürn'ün hikâyesi yalnızca mitolojik bir anlatı değildir. Gücünü kaybetmekten korkanların, kendilerinden sonra gelenleri tehdit olarak görenlerin ve değişime tahammül edemeyenlerin hikâyesidir.

Bazen bir yönetici yetiştirdiği insanlardan korkar. Bazen bir baba, oğlunun kendisini geçmesini istemez. Bazen bir toplum, yeni fikirlerin eski düzeni değiştireceği endişesiyle kendi gençlerini susturur.

İsimler değişir, çağlar değişir; fakat korkunun dili pek değişmez.

İspanyol ressam Francisco Goya’nın Satürn Oğlunu Yerken adlı eseri, bu mitolojik anlatıyı sanat tarihinin en ürpertici imgelerinden birine dönüştürür. Goya’nın tablosunda karşımıza çıkan şey, kudretli bir tanrının görkeminden çok, kendi korkusuna yenilmiş bir varlığın dehşetidir.

Belki de tablonun asıl çarpıcılığı budur: Güçlü görünenin içindeki çaresizlik.

Satürn, çocuklarını yutarak zamanı durdurabileceğini sandı. Oysa zamanın en değişmez kuralını unutmuştu: Hiçbir iktidar sonsuza kadar sürmez.

İnsan kendi sonunu engellemek için başkasının başlangıcını yok etmeye kalktığında, aslında kendi çöküşünü hazırlamaya başlar.

Ve belki de bu kadim hikâyeden çıkarılabilecek en ağır ders şudur:

Geleceğini kendi çocuklarında göremeyen bir iktidar, geçmişinin içinde hapsolmaya mahkûmdur.

Bir de bu hikâyeyi okurken Pink Floyd’un Time parçasını dinlemenizi öneririm. Çünkü Satürn'ün hikâyesinde zaman yalnızca bir kavram değil; korkulan, durdurulmak istenen ve sonunda herkesten hesabını alan bir güçtür.

Bazı tanrılar zamanı yönetmek istedi. İnsan ise hâlâ onunla yarışıyor.

İnsan bazen geleceğini kaybetmemek için onu kendi elleriyle yok eder....

Bir sonraki meraka kadar…

Ullamerve’S 🦋

Paylaş
💬 WhatsApp ✕ X f Facebook 📱 Story Görseli
Instagram'ın doğrudan paylaşım linki yok — "📱 Story Görseli"ne bas, açılan markalı görseli indirip hikayene ekle. Ya da telefonda 📤 Paylaş'a basıp Instagram'ı seçebilir, ya da linki kopyalayıp DM'e ekleyebilirsin.
💬 2 Yorum
@Duygularai
03.11.2026
Ya bayıldım çok güzel olmuş ve çok korkunç kendi çocuğunu yeme tabiri ama tabi bu bir ironi yani okudukça anlaşılıyor
@Ullamerves
04.11.2026
↪ @Duygularai'e yanıt
Kesinlikle balım 🥰 😘