Hatırlarsınız; bir zamanlar müziğe fiziksel olarak dokunabiliyorduk. Yeni çıkan bir albümü almak için müzik markete gitmenin heyecanı, o kaseti veya CD’yi jelatininden çıkarıp ilk kez çalara koyduğumuz o an... Şarkılar atlanmaz, albüm bir bütün olarak, sanatçının kurguladığı sırayla dinlenirdi. Kasetin kartonetini açıp şarkı sözlerini ezberlediğimiz, bir gitar solosu ya da vokaldeki ufak bir his geçişi için aynı parçayı defalarca başa sardığımız o günlerden; bugün müziğin saniyelerle ölçüldüğü, acımasız bir “sonraki” butonuna mahkum olduğu bir çağa geldik.

Bugün cebimizdeki devasa kütüphaneler bize her an her müziği sunuyor ama bir şarkıyla gerçekten baş başa kalma yeteneğimizi yavaş yavaş kaybediyoruz. Dinleyici için müzik çoğu zaman, sosyal medyada kaydırıp geçtiğimiz videoların arkasında çalan bir “ses duvarına”, 15 saniyelik bir fon müziğine dönüştü.

İşin mutfağında olan, stüdyoda o tek bir doğru gitar tonunu bulmak, vokaldeki duyguyu tam yansıtmak için saatlerini, günlerini harcayan biz müzisyenler için ise bu değişimin getirdiği çok daha garip bir yük var: Artık sadece iyi müzik yapmamız yetmiyor. Sistem bizden sürekli olarak birer “içerik üreticisi” olmamızı bekliyor.

Aylarca emek verip, uykusuz kalıp kaydettiğiniz o parça yayınlandığında, endüstrinin ve algoritmaların size söylediği şey şu: “Harika bir şarkı, şimdi bunun için 15 saniyelik dikey bir video çek, dikkat çekici bir başlık at, trend olan bir formatla paylaş ki algoritma seni görsün.” Şarkının anlattığı hikaye, içindeki melankoli ya da isyan bir anda “etkileşim” denen o soğuk matematiğin altında eziliyor. Dinleyiciyi 5. saniyede yakalamak zorunda olduğumuz, nakaratı sırf video tutsun diye şarkının en başına koymaya zorlandığımız bir “fast-food” üretim bandına çekiliyoruz.

Peki biz müzisyen miyiz, yoksa sadece sosyal medyanın boşluğunu dolduran içerik üreticileri mi?

İşte Müzisyen Dayanışması çatısı altında bir araya gelirken temel derdimiz biraz da buydu. Bu algoritmik gürültünün, “tık”, “izlenme” ve “kaydetme” kaygısının içinde bağımsız ruhumuzu koruyabilmek. Sırf sosyal medya trendlerine uymadığı için geride kalan, ama anlattığı çok sahici hikayeler olan o kadar çok yetenekli bağımsız müzisyen var ki... Eğer biz birbirimize destek olmazsak, o 15 saniyelik çarkın içinde hepimiz yavaş yavaş kendi müziğimize yabancılaşacağız.

Bu yüzden, hem müzisyen dostlarıma hem de gerçek dinleyicilere küçük bir çağrım var: Bazen o otomatik oynatmayı durdurun. Algoritmaların sizin yerinize seçtiği o birbirinin kopyası listelerden çıkın. Bir bağımsız müzisyenin anlattığı hikayeye gerçekten kulak verin. Bir şarkıyı sosyal medyadaki bir içeriğin arka planı olmaktan çıkarıp, ona hayatınızda üç-dört dakikalık bir yer açın.

Çünkü bir şarkı stüdyoda bitmez; ancak sizin kulaklığınızda, sizin hayatınızda yankı bulduğunda gerçekten tamamlanmış olur.