Günün içinde bir anda geliyorsun aklıma, kendimi karşında buluyorum, yine bir kahve ucunda ikimiz. Bir şeyler anlatıyorsun bana. Ne anlattığın önemsiz. Gülümsüyorum daha önce hiç gülmediğim gibi. İlk kez düzeltme telaşına düşmüyorum rüzgarda savrulan saçlarımı. Halim kendimden habersiz. Kendimi ait hissettiğim manzarayı izliyorum. Gülümsüyorum daha önce hiç gülmediğim gibi. Ne anlattığın önemsiz. Dünyevi zevklerin üstündeyiz. Sadece ikimiz.

Ve kelimelerin, o kahve fincanının kenarında uçup gittiği o an, her şeyi bir melodi tamamlıyor. Çünkü bazen anlatılanların hiçbir önemi yoktur; geriye kalan, sadece kulaklığından süzülen o şarkının ritmi ve o manzarada seninle aynı notayı paylaşmaktır. Dünyevi zevklerin, o gürültülü dünyanın ötesinde, sadece ikimizin sığındığı o sessiz odada çalmaya devam eder müzik. Kelimeler susar, rüzgar durur ve o eşsiz melodi başlar.